Puperperikelen – Eten op school

In deze serie probeer ik iedere keer iets schrijven over hoe het leven met pubers hier gaat en over hoe wij dat golfslagbad van 3 pubers in huis de juiste kant op hopen te sturen.

Een belangrijk punt bij pubers is dat ze van lekker en in onze ogen vooral ongezond eten houden. De meeste pubers weten de weg naar de voor hun goede schappen in de dichtstbijzijnde supermarkt prima te vinden en het eerste wat ze bekijken als ze op een nieuwe school of plek komen is hoever is het van de Mac, Domino’s of Shoarmazaak. Het is haast een nog grotere levensbehoefte dan vrienden of slaap. Er gaat vaak ongemerkt behoorlijk wat geld naar toe. Geld wat ze achteraf altijd liever voor andere dingen hadden gebruikt.

Schermafbeelding-2017-09-07-om-16.12.27

De jongste zit nog op de basis school en krijgt iedere dag een gevarieerde lunch mee waar ik me dan op uit kan leven. Wraps, pasta salade, broodjes altijd fruit en nootjes kortom een feest in een bakje. De inmiddels overal bekende Bento lunches.

img_0508

De andere 2 maakten hun eigen lunch. Nou ja ze deden flink alsof om die fijne kleffe bammetjes in de trommel te stoppen of frommelden er alleen fruit in. Niet dat ze dat moesten hoor, ik wilde er met liefde 3 maken ’s morgens voor ze. Alleen pubers willen alles zelf en vooral beter doen dan die saaie ouders en een door je moeder gemaakt broodtrommeltje kan dus echt niet meer. Je hebt natuurlijk wel een imago hoog te houden.
Zo heb ik ze een tijdje laten aanrommelen en hadden we gesprekken en rekenden we voor hoeveel geld ze zouden kunnen besparen en hoeveel pukkels (belangrijk!) het zou schelen.

Sinds dit schooljaar ben ik gewoon weer begonnen met het maken van de trommels.
Voorzichtig met alleen de extra’s rond de lunch. Dus voor 10 en 2 uur zeg maar. Vooral als ze laat zitten (kwart voor 4 of 5 uur is geen uitzondering) is iets extra lekkers, hapklaar erg fijn om je door die laatste uren heen te helpen.

Na een week of 2 zijn we nu weer op het punt dat ik van 3 kanten hoor “Ja Graag!” als ik ’s morgens vraag of ik de trommels moet vullen. Iedereen tevreden want ik blijf het heel erg leuk vinden om te doen, ze eten gezond en het is fijn om ze ook al zijn ze de hele dag op stap, toch nog een beetje te kunnen verwennen.

Advertenties

Zo hoe was jullie vakantie

Op deze regenachtige morgen leek het mij een goed moment om alle stof van dit blog af te blazen en eens hallo te zeggen.

img-20161026-wa0027Hallo!

Bijkomstig leukigheidje is dan dat ik meteen alle foto’s van afgelopen zomer kan doorbladeren. Heerlijk wat een fijne zomer was dit zeg. Zo lang lekker warm. Natuurlijk waren er dagen dat het best wel wat minder mocht van mij. Als je om 10 uur smorgens al 32 graden in je woonkamer bereikt dan is het gewoon echt te heet.

img_9118

Maar we zijn vooral veel bezig geweest in en om het huis. Door de droogte en de erbarmelijke toestand van de grond hebben we de opstart van de moestuin een jaar uitgesteld en beginnen we dit najaar met frisse moed en mooie plannen.
Bij het testen van de grond bleek dat de vorige gebruikers jarenlang roofbouw gepleegd hadden op de grond en die eigenlijk allerlei stoffen te kort kwam. We hebben dus het een jaar rust gegeven. Maar komend jaar gaan we er dus lekker aan het werk. Hopelijk heeft het jaar rust de grond goed gedaan.

In huis hebben we de rommelhoeken en voorzolder flink aangepakt en zijn we nu bezig alles op marktplaats te zetten. Heerlijk ontspullen. Nog niet klaar dus maar het ruimt wel echt heel lekker op.
img_9731

We deden ook nog een weekje Frankrijk wat mij meestal heel veel energie en plannen opleverde, dit jaar was ik eigenlijk te druk om echt op vakantie te kunnen, dus echt genieten lukte niet. Ik had constant het gevoel dat ik dingen moest doen.
img_9112

Inmiddels zijn alle scholen weer gestart, is kamp 1 geweest en is ook de oudste gewoon al 19 jaar geworden. De gesprekken en startbesprekingen, ouderavonden en huiswerkcontroles zijn al weer iedere dag aan de orde en we verlangen eigenlijk al weer naar de volgende zomer vakantie.

nog 311 dagen.

Let’s Go!

puberperikelen- de Basis

Als moeder van een 11-, 13- en 18 jarige zit ik goed in de pubers.
Waar ik op veel blogs en instagram accounts vooral lees over kinderen op de basisschool en ontzettend lieve leuke babies en peuters, kom ik online nog maar weinig ouders tegen in deze fase kinderen. Alleen online dan he. In het wild is mijn omgeving gevuld met veel lieve puberouders.

Waarom zou dat zijn?
Zijn pubers niet leuk om over te schrijven? Dat zijn ze wel degelijk, pubers zijn namelijk met al hun nukken en acties heel leuke mensen.
Maar kan je dan niet over ze schrijven zonder dat je hun privacy schendt? Natuurlijk kan dat wel. De onderwerpen kunnen namelijk heel puberbreed zijn, want hoewel ieder mens verschillend is, zijn er ook heel veel overeenkomsten tussen pubers. Gelukkig maar zou je zeggen, je gaat als moeder nog aan jezelf en je opvoedingskwaliteiten twijfelen.

Dan moet er dus nog een reden zijn waarom over pubers schrijven zo weinig gebeurd? Toen ik voor de 4de keer aan dit stukje tekst begon, kreeg ik wel een beetje een hint. Is tijd misschien een probleem?
Vanuit mijn ervaringen kan ik zeggen dat de meeste pubermoeders gewoon geen tijd hebben.
Want als je denkt dat je als moeder van jonge kinderen het druk hebt, krab je dan maar op je hoofd en leeg je agenda.
Want Pubers kosten tijd. Ze hebben namelijk minder tijd in fysieke verzorging nodig (geloof mij nou, geen puber vindt het nodig dat je klaarstaat met een handdoek na het douchen) maar ze hebben nog wel begeleiding nodig, en gesprekken en ook al willen ze het niet echt sturing ook. En daar waar je vroeger tegen je kinderen kon zeggen “omdat mama het zegt” wil de puber bij voorkeur een geschreven verslag van 15 kantjes met redenen waarom zij moeten gaan doen wat jij zegt. Alles wat je van ze verwacht, wordt in twijfel getrokken en vooral bediscussieerd. Spannend, leuk en leerzaam maar ook vreselijk tijdrovend.

Nu zat ik na weer een discussie met een van de pubers zo eens na te denken dat ik echt niet de enige ben die dit gebeurd, en vast nog meer dingen die andere puberouders kunnen herkennen.
Dus er onstond een idee. Een serie over het samenleven met pubers.
Natuurlijk werd dit besproken met de pubers, die afwisselend reageerden met “Je doet maar”, ”Geen foto’s van mij erop” en “Mag ik mijn telefoon pakken? Jij zit er ook op”
Met deze input kon ik een hoop en zo begint daar wat te komen.
Gelukkig kwamen er ook echte ideeen en nu dan de start.

Puberperikelen.

 

Dag lieve Kat

17 jaar was hij bij me. Zodra ik thuis was, was hij in de buurt. Als ik zat, zat hij op mij. Ik heb talloze foto’s dat hij op 2 centimeter van mijn gezicht op mijn schouder zit. Hagrid was altijd in de buurt.
Gisteren overleed hij. Niet lief en zacht maar gewoon zoals hij was. Vol passie. Hij kreeg de afgelopen week wat Tia’s en die van gisteren werd hem fataal.
Kort en snel en we hebben hem niet losgelaten.

Een foto van hoe Hagrid zijn dagen het liefste doorbracht. Boven op mij. 17 jaar lang was ik zijn favoriete mandje.
Als ik het druk had gehad en ging zitten, kwam hij aangerend om boven op mijn borst te gaan zitten en zachtjes in mijn oor te spinnen. Ik kon heel vaak geen tv kijken of een boek lezen omdat hij zo dicht in mijn gezicht zat.

We gaan hem allemaal missen.. Dag lieve kat.

afvallen, lijnen, dieten

Ja want je kan het wel heel sjiek weightloss journey gaan noemen maar het blijft gewoon het systeem van minder eten dan bewegen en vooral alle snoep en vettigheid laten staan.

Al jaren schommel ik op en neer. Al jaren voel ik me veel te dik, niet mooi en daardoor minder dan anderen. Tot een paar jaar geleden ik het zat was, ik was dik, bleef dik en dat maakte ik niet minder door mezelf in te kleine kleding te kleden en te verteren op de bank terwijl mijn kinderen groter groeiden. Dus ik liet het los en accepteerde ik mezelf zoals ik was. Namelijk een dikkertje van 1,64. Tenminste dat probeerde ik.

Ik kocht nieuwe kleding, kleding die ik daadwerkelijk paste en zorgde ervoor dat ik leuk eruit zag. Ik ging weer meer dingen doen en zo veranderde mijn beeld van mezelf wel. Ik was prima tevreden met mezelf en vermaakte me goed. Daarmee ging ik meer bewegen omdat ik dacht Fnuck it, dit ben ik en mezelf verbergen kan ik wel doen maar daar maak ik mezelf niet minder dik mee. Ging weer zwemmen en dansen en durfde mezelf weer te laten zien. Alles met het idee dat mensen toch wel kijken en een oordeel hebben, laat ik dan in ieder geval in de tussentijd plezier gehad hebben.

Tot daar door allerlei zaken een dip langskwam. Het is een mooie balans het leven, en als er dan wat mis gaat (in mijn geval veel mis) dan slaat de weegschaal uit naar de verkeerde kant. De kinderen merkten er weinig van, ik daarentegen des te meer. Want de energie om meer te doen dan het voor de kinderen en manlief fantastisch te maken was op. De kinderen en man en dieren kregen de dingen die ze zo verdienen maar ik liet mezelf weer gaan. Oordelen en roddels van mensen kwamen keihard aan trok mezelf meer en meer terug. De mooie kleding bleef in de kast en het gezonde eten voor mezelf ook. Mijn gewicht schoot omhoog.

Maar het mooie van zo een balans is, dat het in evenwicht moet zijn. Dat bepaald de kosmos dus alles gaat heen en weer. Soms langzaam soms sneller, maar alles komt weer terug in balans.
Dus ook de dip.. Die verdween en ik leerde weer meer mijn grenzen aangeven en kreeg daarmee weer een hoop energie terug. Energie die ik kan gebruiken voor mijzelf.

Alleen deze keer was ik niet meer tevreden met mezelf en dat zag ik ook niet meer gebeuren. Dus dan moet je het aanpakken toch? Van stilzitten en klagen is nog nooit iets beter geworden.
Om mij heen gingen mensen afvallen en lijnen en weet je ik doe gewoon mee. Op een positieve gezonde manier met mezelf bezig zijn. Dat kan niet verkeerd zijn. Als ik dan ook nog eens gewicht verlies is het dubbel winst.

Dus ik zocht in mijn kast naar de boeken van Sonja Bakker. Natuurlijk heb ik die in mijn kast staan, wie niet zou ik haast zeggen. Sonja Bakker haar methode is simpel. Normale dingen (geen overnight oatmeal enzo) en een gewoon programma. Beetje saai misschien en je moet vooral niet vergeten te drinken erbij maar het is voor mij een goed werkend systeem. Zolang ik niet hoef na te denken over wat ik ga eten kan ik ook geen verkeerde keuzes maken.

Hoe gaat het nu?

Ik ben nu in week 6 van Sonja en eigenlijk als vanzelf ben ik inmiddels al zo een 11 kilo kwijt.
Dat is best een berg en dat heeft ook wel effect op mijn lichaam. Niet zo veel als ik al zou willen, maar toch merk ik het. De eerste broeken zijn inmiddels te groot en ik ben gezakt van maar 56 naar 52. Dat op zich is echt al een feestje waard (wel een met komkommertjes en worteltjes hoor)
Gisteren had ik een overwinning op mezelf. Ik had namelijk een hele stapel mooie korte broeken. Alleen die paste ik niet meer. Ze waren te klein. Met deze temperaturen besloot ik toch maar eens de stoute schoenen aan te trekken en een broek te passen. En hij past! Sterker nog hij zit ruim! Ik deed een dansje voor de spiegel kan ik je wel vertellen!

Natuurlijk is het niet allemaal leuk hoor, ik heb met regelmaat trek. Of meer gewoon honger. En dat is echt vervelend.
Nu is honger helemaal niet zo gek, als je bedenkt dat mijn maag zo gewend is aan het feit dat er een hele zak chips in past, of een pak koekjes. Nu is het allemaal veel minder. Dat levert trek op. Niets om verdrietig van te worden. Maar ik kan behoorlijk cranky worden van de hele dag het gevoel alsof ik op een halve tank loop. Inmiddels heb ik er wel mee leren omgaan. De valkuilen vermijd ik dan.
Meestal ga ik dan wat doen, huishouden of schoffelen in de tuin. Dan ben ik bezig en heb ik geen tijd meer om me te focussen op eten, gek genoeg helpt uitgebreid gaan koken wat er op het menu staat ook heel goed.
Ik merk wel dat ik nu al veel meer energie heb, meer kan doen en dat helpt natuurlijk ook wel. Meer bewegen dan je eet is de basisregel voor elk dieet. Of er nu rechts gedraaide lama yoghurt bij zit of niet.

Hoe nu verder?
Een doel had ik niet toen ik begon hiermee. Ik wilde gewoon weer dunner zijn en een gezond bmi hebben. Nu heb ik als tussendoel bedacht dat ik weer in de gewone kleding maten wil passen. Dat betekent maat 48. Nog 2 te gaan dus. Daarna hoop ik dat het zo in mijn systeem zit dat het honger gevoel weg is. Ik heb nog even te gaan dus, en ik geniet van alle overwinningen die ik stap voor stap bereik, kleding die ik weer aankan en energie dat ik krijg.

Ik merk wel dat dit iets gaat zijn waar ik de rest van mijn leven mee bezig moet blijven.
In die zin hebben ze wel weer gelijk dan als ze zeggen weightloss journey.

 

Bij gebrek aan een echte voor foto deze maar opgezocht.

 

Weekoverzicht

Zo maandagmorgen.

Tijd voor een weekoverzicht.

Afgelopen week was het de eerste week van de vakantie en de enige week dat alle 5 tegelijk vrij waren.
Met 3 kinderen op 3 verschillende scholen en een man op een nieuwe baan vallen de vakanties een beetje in het water dit jaar.
Maar gelukkig kunnen we nog een hoop doen in en rond het huis en ook wonen we gewoon in een heel erg fijn gebied. Ik smokkel een beetje met wat precies een week is, maar he het is mijn eigen blog, dus dat mag best.

Op vrijdag vierden we eerst net als de rest van Nederland, koningsdag.
Al jaren gaan man en ik samen met kinderen naar de Fred in Den Haag. Dat is de korte naam voor de Frederik Hendriklaan. Daar is ieder jaar een steeds groter wordende vrijmarkt.
Vroeger was onze buit vaak Haba spellen, Sleigh dieren en leuke kleding is dat inmiddels met oudere kinderen veranderd in kleding en games maar ook leuke creatieve dingen.
Dit jaar gingen we gewoon helemaal compleet naar de Fred. Als moederkloek kan ik daar erg van genieten, zeker omdat het met 3 pubers gewoon niet zo zeker is dat dat nog gebeurd.
Dit jaar was ook de buit weer aanzienlijk. Dus voor de Xbox werden een hoop spellen gevonden, maar de dame vond natuurlijk ook weer kleding en ik scoorde nog heel fijn 2 tafel ezels om straks in de zomer buiten te kunnen schilderen. Halverwege nog even ontbijten bij het Vlaamsch Broodhuys. Voor de oudste puber de eerste keer dat hij het hele ritje meeging. Een feestje dus.

.

De middag brachten we lekker door in de tuinen. Niet om te zitten hoor. Gewoon keihard werken 🙂
In de avond plande we de vakantie maar ook kregen we de wensen te horen van de oudste voor zijn kamer. Na een pittige pubertijd is hij toe aan een mooie eigen plek en zijn wensen zijn zeker echt heel leuk dus we gaan eens zien wat haalbaar is. Veel kleur weer in ieder geval.

Het weekend waren we vooral druk met het puinruimen van de kamers. Wat kunnen kinderen toch een hoop troep verzamelen. Maar het knapt altijd wel weer lekker op ervan.
Mello vond het in ieder geval allemaal maar een saaie bedoening en zocht vooral zijn stoel op.

  

De rest van de week waren we druk met afspraakjes, werken en huis en tuin. Ik bouwde in de zijtuin de moestuinbak op en we trokken een hoop onkruid overal. De komende week zal dat vast afkomen.

Op vrijdag was het 4 mei. We vinden het belangrijk om mee te geven aan de kinderen dat wij onze vrijheid niet zo maar gekregen hebben. Dat ook voor onze vrijheid gevochten en geleden is. Net als nu in andere landen gebeurd had ook onze vrijheid een prijs.
Dus ieder jaar staan wij stil bij 4 mei. Dit jaar gingen we naar de Waalsdorpervlakte. Niet zo maar van achter het scherm, of bij de mini herdenking in het dorp maar gewoon groot en intens. Laten zien hoe belangrijk het is. Laten ervaren.
Dus daar stonden we om 8 uur in de duinen. Met de ondergaande zon, in een lange rij met duizenden mensen om ons heen. We hoorden de klok slaan, stil vallen de trompetter door de duinen schallen en daarna werd de rij stil, heel intens stil. De zon in onze nek, de vogels boven ons hoofd en daar stonden we met zijn 5en. Wat was dit indrukwekkend. Zo met elkaar voelden we ons heel erg verbonden met het verleden, het heden en de toekomst. Het Wilhemus klonk en de klok begon weer.
Om kwart over 10 waren we eindelijk bij de klok en konden we ons respect betuigen. Het was zo druk,  maar juist die lange rij voor en achter ons, in de steeds donker en kouder wordende duinen waren heel indrukwekkend. Dit is iets van heel Nederland, dit verbind ons met de wereld. Vrijheid is een recht waar we voor moeten blijven vechten.

 

Het weekend was weer veel tuinwerk. Moestuin deze keer vooral maar ook de tijd voor rust in het zonnetje

 

 
 
En toen was het al weer tijd voor een nieuwe week! Eens zien wat die gaat brengen.

Ik heb een tuintje voor mijn deur!

Heerlijk het weer van afgelopen weekend, en wat konden we veel buiten doen.

Ik heb me gestort op de voortuin en die klaar gemaakt voor de lente.
Er is een bak bij gekomen met planten, de perken zijn schoon en het gras is gemaaid.
Man dook ondertussen de moestuin in. Daar is nog zo veel werk te doen. Helaas is er veel achterstallig onderhoud, dus het is eerst heel hard werken en dan pas kunnen zaaien, uitplanten etc.
Stap voor stap lukte het ons wel. Dat zal nu ook wel lukken. Gelukkig zijn er mensen zat die ons ook graag een helpende hand toesteken.

De voortuin dus.
Kijk nou hoe fijn plekje het wordt


Mijn rode pioenroos

En ook het vanille ijsje pioenroos komt dit jaar weer op.
Ik kan zo genieten van de lente